ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

ή

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ;

ΟΡΙΣΜΟΣ:

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

(ανάλυση – σύνθεση: εικόνων, σκέψεων, συναισθημάτων,

νοημάτων, ποιημάτων, έξω από χώρο και χρόνο).

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ επομένως είναι

η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ του ανθρώπινου πολιτισμού,

για τη δημιουργία της ΕΥΤΥΧΙΑΣ και της ΑΡΜΟΝΙΑΣ!

Ν.Φ.Α.

________________________________________________________

+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+ΕΝΟΤΗΤΑ+

Είμαι υπέρ των ενώσεων, των συνενώσεων, των συνεννοήσεων,

της αγάπης και του έρωτα,

όλων των ανθρώπων της γης… και των σκηνοθετών,

για μια παγκόσμια συναισθηματική κοινωνία, που θα στηρίζεται στη βάση της «συγκολύμβησης», της μοναδικής ιδιότητας του καλλιτέχνη–δημιουργού, για την απελευθέρωση του από τα ανθρώπινα δεσμά και την εΠΑΝάστασή του προς την συμΠΑΝτική ΑΡΜΟΝΙΑ!

___________________________________________

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΥΠΩΘΕΙ ΩΣ ΜΙΚΡΟΝ ΒΙΒΛΙΑΡΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ…

Τελευταία γίνονται «ατέλειωτες συζητήσεις – ζυμώσεις» ανάμεσα στους έλληνες συναδέλφους σου, αν ο κινηματογράφος εκφράζει την πραγματικότητα περισσότερο ή την φαντασία… Αν παράγει δική του ιδεολογία ή αναπαριστάνει την τρέχουσα αστική ιδεολογία… Ερωτήματα τα ίδια που είχαμε πριν «χίλια» χρόνια, τον καιρό της δικτατορίας και της λογοκρισίας. Τώρα λοιπόν που είναι όλα διαλυμένα, στον εκπληκτικότερο χώρο των τεχνών στο χώρο, κατά την σύγχρονη κβαντομηχανική, με τις άπειρες διαστάσεις, στο χώρο του κινηματογράφου και ο καθένας τραβάει μόνος το δρόμο του μέσα στην ομίχλη ή στον ήλιο της μοναξιάς του και κανείς δεν λέει την αλήθεια… αποφάσισα να πω μερικά «ψέματα» για την ομορφιά μου!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ KAI ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Πριν λίγες μέρες με πήραν από μια σχολή και μου βάλαν δύο ερωτήματα:

1ο. Ποιος είναι ο ορισμός του φιλόσοφου-σκηνοθέτη;

Μα αυτός που έχει τάση να ασχολείται με την ενο-ποίηση των πάντων  (εκπληκτική λέξη ενότητα και ποίηση… ο ορισμός της φιλοσοφίας) με άξονες την ΑΛΗΘΕΙΑ και το ΔΙΚΙΟ, τις βασικές παράμετρους του ελληνικού και του παγκόσμιου πολιτισμού. Η αλήθεια είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και το δίκιο είναι κοινωνική υπόθεση. Βέβαια πρέπει να έχεις ξεσκαρτάρει τα κακά πλάνα όπως λέει ο Ησίοδος στο «ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ»: «ο κακός άνθρωπος δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του, αλλά και στην οικογένειά του και στους γύρω του και σ’ όλη την κοινωνία. Μια έγκυος γυναίκα, που μένει δύο στενά πάρα κάτω, δεν μπορεί να γεννήσει καλά, γιατί ο κακός την επηρεάζει με την απαίσια συμπεριφορά του. Γι’ αυτό μια υγιής κοινωνία τον κακό τον κάνει πέρα». Όλα αυτά βέβαια αφού έχει ολοκληρωθεί η παιδαγωγική διαδικασία των νεοεισερχόμενων μελών στην κοινωνία ή στην Ακαδημία, μέχρι την ηλικία των 18 ετών.

2ο ερώτημα: «τι είναι πιο σημαντικό αυτό που ξέρεις ή αυτό που νοιώθεις»; –  Δεν πα να ξέρω χίλια πράγματα, όταν δε με αγαπάει η Μαρία δε νοιώθω καλά… Άρα αυτό που νοιώθεις. Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα ότι το «λογικό» μυαλό μας λειτουργεί συναισθηματικά, που σημαίνει η λειτουργία της σκέψης του ανθρώπου δεν έχει αρχή, μέση, τέλος… είναι εδώ, είναι εκεί, είναι πάρα κάτω, όταν αγαπάει κάνει καλό, όταν μισεί κάνει κακό… χαίρεται την κάθε στιγμή, λυπάται την άλλη, πονάει, ουρλιάζει και τελικά λειτουργεί ποιητικά, όπως  ακριβώς ο κινηματο- γράφος …(και όχι το τραγικό μυθιστόρημα, η κατάντια του κινηματογράφου και του πολιτισμού), γιατί η ευτυχία της ζωής μας βρίσκεται σε μια ελάχιστη στιγμή, τη στιγμή της δημιουργίας για ευτυχία και αρμονία της ψυχής μας και επομένως για την ΠΑΝτοτινή στιγμή της Ευδαιμονίας του σύμΠΑΝτος κόσμου!

«Μην πεις του πηγαδιού μπα

να μην σου πει μπου»!

Μανιάτικη παροιμία

ΤΑΙΝΙΕΣ

Πριν λίγο καιρό, σε  μια συνάντηση σκηνοθετών, είδα ένα νέο παιδί

να τάχει χαμένα και να είναι σχεδόν βουρκωμένος, γιατί δεν ήξερε τι να κάνει  την ταινία του που μόλις είχε τελειώσει και χρώσταγε λεφτά!

Να την προβάλει στον κινηματογράφο στους «ομιχλιστές»,

ή στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης; Πού είναι καλύτερα για την προβολή της;

Τα έχασα… όταν τον πλησίασα… μου έκανε πολλές ερωτήσεις…

πριν προλάβω καλά καλά να του μιλήσω…

–         Γιατί είμαστε μονίμως διασπασμένοι και γιατί οι μισοί σκηνοθέτες μισούν τους άλλους μισούς;

–         Γιατί τα βραβεία είναι όλα φτιαχτά;

–         Θα μπορέσω να πάρω καμιά επιδότηση για να μην χρωστάω

πολλά λεφτά;

–         Τι θα την κάνω την ταινία, θα παιχτεί πουθενά;

–         Γιατί ο πρόεδρος του ΕΚΚ είναι τόσο επιθετικός;

–         Το Υπουργείο Πολιτισμού και η πολιτεία νοιάζεται καθόλου… βοηθάει καθόλου; Αυτό είναι πολιτισμός;

Ντράπηκα. Πώς να του απαντήσω; Τι να του πω;

Τα ίδια προβλήματα εδώ και 40 χρόνια! Θύμωσα αδιανόητα.

Μια ζωή η απόλυτη παράνοια της ψυχαναγκαστικής εγωπαθολογίας

του έλληνα. Μια ζωή διασπασμένοι. Μια ζωή συμφέροντα εξουσίας και συμφέροντα οικονομικά. Μια ζωή αντικαλλιτεχνική, αντιαισθητική, αντιηθική! Όλος αυτός ο κύκλος  παράγει τη ελληνική ζωή. Μέτρια και άσχημη σε όλα. Άσχημη η πόλη, τραγικοί οι δρόμοι (όλοι ασχολούνται αυτιστικά με τ’ αυτοκίνητά τους), φρίκη τα πεζοδρόμια, αδιανόητες οι πολυκατοικίες  που μένουμε. Θέ μου τι τρόπος ζωής… πώς και από που να παραχθεί ευτυχία και αρμονία.

Οι πολιτικοί (των καναλιών) είναι για κλάματα, οι δημοσιογράφοι (των καναλιών) είναι για κλωτσιές, οι καλλιτέχνες (των καναλιών, το τονίζω γιατί μόνο αυτούς ξέρουμε) είναι να τους λυπάσαι… πώς να παράγουν αισθητική, οι πουλημένοι στην εξουσία του χρήματος.

Μέσα στην υπερπληροφόρηση, λοιπόν για την υπερκατανάλωση των πάντων, τι να σου κάνουν οι δόλιοι καλλιτέχνες… οι προσωπικές τέχνες αυτό προστατεύονται αυτιστικά (ζωγραφική, γλυπτική, λογοτεχνία, η καημένη αρχιτεκτονική δεν υπάρχει τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα γιατί την έφαγε η αντιπαροχή) κι έτσι δικαιώνουν την προσωπική υπόσταση του καλλιτέχνη.

Κι αν ο διάολος σπάσει το ποδάρι του και αρχίζουν να τους παρουσιάζουν τα κανάλια και οι εφημερίδες τότε γίνεται το έλα να δεις… τραγικά όλα… τα μυθιστορήματα που βγάζουν οι εκδότες είναι άχρηστα κατά 99%, δεν διαβάζονται με τίποτα κι όμως πλασάρονται, γιατί κάποιος  πληρώνει και την έκδοση και τη διαφήμιση (τι να σου κάνει ο καημένος ο Καβάφης, ο μεγαλύτερος ποιητής του 20ου αιώνα, που δεν πρόλαβε να τυπώσει κανένα βιβλίο ενόσω ζούσε κι έγραφε αντίγραφα με το χέρι και τα μοίραζε στους φίλους του)!

Κι ερχόμαστε στις τέχνες του χρόνου, τις πιο πολύπλοκες, γιατί δεν μένει πια τίποτα από αυτές, τις καταπίνει ο θεός Κ(χ)ρόνος και η ζωή…

χορός, μουσική, κινηματογράφος… Κάποτε θέλανε λεφτά για να παραχθούν, τώρα με την ψηφιοποίηση τα πράγματα απλουστεύονται…

αλλά τα ερωτήματα παραμένουν… ΠΩΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣ…;

«Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΑΝΟΜΕΑΣ

ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ»!

ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

ΠΑΡΑΓΩΓΗ – ΔΙΑΝΟΜΗ

ΚΙ ΕΔΩ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΛΕΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…

–         Ο έλληνας σκηνοθέτης, μαζί με όλους τους συνεργάτες του, σεναριογράφους, διευθυντές φωτογραφίας, ηθοποιούς, ενδυματολόγους, σκηνογράφους, μουσικούς, , μοντέρ και όλους τους αφανείς ήρωες καλλιτέχνες και τεχνικούς παράγει 100% την ταινία, με χιλιάδες κόπους και αγωνίες!

–         Και έρχεται ο εκτελεστής παραγωγός (που έχει εκμεταλλευτεί και χρησιμοποιήσει 100% όλα τα λεφτά που έχει πάρει από το ΕΚΚ, χωρίς να βάλλει φράγκο από την τσέπη του) και παίρνει ποσοστό από 8 έως 10%.

–         Έρχεται ο διανομέας και παίρνει από 25 μέχρι 35%, ως μεσάζων!

–         Έρχεται η αίθουσα (τα μούλτιπλεξ) και παίρνει το 50%!

ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ ΠΟΣΟΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ… Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ, ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ή ΔΙΑΝΟΜΕΑ; ΠΟΤΕ!!!

ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΠΩΣ ΟΛΗ Η ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ…

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ;! ΝΑΙ!

ΑΥΤΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΜΑΣ ή ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΜΑΣ… ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ!

Επειδή είμαστε δημιουργοί και ξέρουμε πολύ καλά ό,τι… άλλο το σενάριο, άλλο  το γύρισμα, άλλο το μοντάζ, άλλο η προβολή σε 5 άτομα και σε DVD και άλλο η προβολή μέσα στην σκοτεινή αίθουσα σε 500 άτομα.

Κάθε φορά η ταινία είναι διαφορετική,

γιατί ο κινηματογράφος είναι τελετουργία

(όπως ακριβώς οι τελετές των αρχαίων ελλήνων)…

και χρειάζεται…

σκοτάδι, ησυχία, προσήλωση, αγάπη, μυσταγωγία!

Είμαστε, λοιπόν, υπέρ της μοναχικής αίθουσας που αγαπάει την τελετουργία της τέχνης και του έρωτα!

Και εναντίον των αμερικάνικων μούλτι πλεξ που έχουν θεό το υπερεμπόριο, την υπερκατανάλωση και τη ψεύτικη αναπαράσταση.

«Όλα θα τα ξεχάσεις.

Όλοι θα σε ξεχάσουνε»!

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ 50 μ.Χ.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Όχι κύριοι, δε μιλάμε… δε μιλάμε… αλλά φτάνει πια…

αυτό δεν είναι πολιτισμός… αυτή είναι η κατάντια σας που δείξατε

πια φανερά και χωρίς ίχνος ντροπής στις 5 εκπομπές που έκανε η ΕΡΤ, για τα 50 χρόνια του ελληνικού φεστιβάλ!

Αυτά τα διαστρεβλωμένα «αισθήματα» πρόβαλε, χωρίς να το καταλάβει, η εκπομπή! Και να τα σχόλια από νέα παιδιά-σκηνοθέτες, που στηθήκαμε μπροστά στην τηλεόραση, για να την δούμε μαζί (γιατί είχα δώσει αρχειακό υλικό) και από φίλους καλλιτέχνες – δημοσιογράφους.

–         Αυτό ήταν το θρυλικό ελληνικό κινηματογραφικό φεστιβάλ;

–         Αυτοί ήταν οι μουρόχαυλοι γέροι – σκηνοθέτες που είχαν πάρει όλα τα βραβεία και δεν θυμόντουσαν τίποτα;

–         Αυτοί ήταν οι καλλιτέχνες που μόνο το εγώ τους ξέρουν να λιβανίζουν; Να τι λέγανε;

–         ΕΓΩ δημιούργησα το φεστιβάλ!

–         ΕΓΩ έκανα τις καλύτερες ταινίες!

–         ΕΓΩ οργάνωσα το διεθνές φεστιβάλ!

–         ΕΓΩ δε θυμάμαι τίποτα!

ΝΤΡΟΠΗ! ΨΕΜΑΤΑ!

Παρακολουθούσα το ελληνικό φεστιβάλ από τον καιρό της δικτατορίας και μέχρι τότε που άρχισε να γίνεται διεθνές και να διαλύεται σιγά σιγά (ως ήταν φυσικό από τη μόδα της παγκοσμιοποίησης).

–         Το ελληνικό φεστιβάλ ήταν γιορτή του κινηματογράφου!

–         Ήταν καθημερινό γλέντι!

–         Ήταν χαρά!

–         Ήταν απόλαυση αισθητικής!

–         Ήταν ηδονή δημιουργίας!

–         Ήταν γνωριμίες!

–         Ήταν συζητήσεις, τσακωμοί, αναλύσεις, συνθέσεις…

μέχρι τα ξημερώματα!

–         Ήταν έρωτες!

–         Ήταν πάθη!

–         Ήταν η ζωή των κινηματογραφιστών!

–         Η πιο σημαντική και ζωντανή πολιτιστική εκδήλωση της ελληνικής κοινωνίας!

Και τώρα πως κατάντησε; Ένα τίποτα. Μια σύγχυση, ένας  συνωστισμός. Όπως ακριβώς όλη η κοινωνία, υπερταχύτητα, υπερπληροφόρηση, υπέρ παράνοια! 250 ταινίες ατάκτως ερριμένες,  με τις ελληνικές και τις διαγωνιζόμενες να παίζονται μπερδεμένες, πρωί – μεσημέρι – βράδυ, χωρίς καμία φιλοσοφία, χωρίς κανένα προγραμματισμό!

Και τα αισθήματα αυτά δεν δημιουργήθηκαν έτσι τυχαία, ούτε τα κατασκεύασαν οι «γραφειοκράτες της σκέψης» που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή για τα 50 χρόνια. Την ατμόσφαιρα, τη χαρά, το δημιουργικό κέφι… το φτιάχναμε, το διαμορφώναμε εμείς… ΕΜΕΙΣ με κεφαλαία γράμματα… και όχι «ΕΓΩ»… το κακομοιριασμένο εγώ σας…

Και ποιοι είμαστε εμείς; Μια ομάδα ανεξάρτητων, αναρχοαυτόνομων εραστών του κινηματογράφου, που μαζευόμαστε εκεί, στο φεστιβάλ, από Αθήνα, από Θεσσαλονίκη και από όλη την Ελλάδα για να χαρούμε τη πιο δημιουργική τέχνη του 20ου αιώνα. Και δεν είμαστε απλώς ομάδα, είμαστε δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες ανώνυμοι έλληνες, που είμαστε παντού και πάντα, μπροστά και πρώτοι…και κανείς δεν μας αναφέρει, όπως είμαστε στο πολυτεχνείο, στις συγκεντρώσεις, σε όλες τις κινήσεις παντού ορατοί και αόρατοι… μα ΖΩΝΤΑΝΟΙ! Και όχι πτώματα και νεκροθάπτες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως εσείς. Η εκπομπή, χωρίς να το καταλάβει έβαλε την ταφόπλακα και τελειώσαμε!  Δεν είναι όμως έτσι! Γιατί ο κύκλος έχει γυρίσματα και αυτά που τραβάνε σήμερα οι έλληνες κινηματογραφιστές τα τραβάγαμε μια ζωή… ας θυμηθούμε…

«Σε κάθε σπίτι ένας τρελός

και στο δικό μας όλοι»!

Μανιάτικη παροιμία

ΑΝΤΙΦΕΣΤΙΒΑΛ

Θυμήθηκα το Αντιφεστιβάλ του 1977. Τα ίδια προβλήματα και χειρότερα από σήμερα, γιατί υπήρχε τότε και η λογοκρισία.

Αποφασίζουμε λοιπόν να κάνουμε δικό μας φεστιβάλ για να απαλλαγούμε από τις επιτροπές λογοκρισίας, και τις κάθε είδους επιτροπές! Ένα επαναστατικό πνεύμα ελευθερίας κατακλύζει τα πάντα! Θυμάμαι που βοήθησαν όλοι σαν τρελοί. Η συναυλία στον Πανιώνιο,

ο Λουκιανός με τα τραγούδια του, ο Μάνος ο Λοϊζος, ο Μπόστ με την αφίσα του, ο ποδοσφαιρικός αγώνας με το Βέγγο και όλους τους πρωταγωνιστές του κινηματογράφου, με το Χατζηχρήστο διαιτητή!

Και γίνεται το φεστιβάλ και η προκριματική επιτροπή (αυτή που υποτίθεται είχαμε καταργήσει και κανείς σήμερα από τους μουρόχαυλους γέρους σκηνοθέτες δεν θυμάται τίποτα) κόβει την ταινία μου «ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ…»…Μένουν όλοι άναυδοι… είναι δυνατόν… μη σε νοιάζει μου λένε, (χρωστάω τα μαλλιοκέφαλα μου)  έτσι είναι οι δημοκρατικές διαδικασίες, ότι λεφτά μαζευτούν θα τα μοιραστούμε όλοι, όλες οι ταινίες… Τελικά τα πήρε όλα αυτός, που είχε καθορίσει από πριν, ότι δεν φέρνει την ταινία του αν δεν πάρει όλα τα βραβεία! Τα πήρε όλα κι έφυγε! Αργότερα κατάλαβα αυτό που έλεγε ο Ησίοδος: «τον κακό άνθρωπο, τον πονηρό,  πρέπει να τον κάνεις πέρα γιατί θα διαλύσει τα πάντα»! Μα υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί σκηνοθέτες…;

Ακόμα και σήμερα, μετά από 30 και χρόνια, έρχονται και μου λένε πώς οι «προοδευτικοί» της εποχής με «θάψανε» με το γάντι, γιατί θα έφερνα, εγώ ο αναρχοαυτόνομος, ανατροπές  στην κατεστημένη «καθαρή αριστερή ιδεολογία» της ελληνικής κοινωνίας!

Κι έρχονται σήμερα, όλοι οι μουρόχαυλοι γέροι, πάλι με τις «εμφυλιοπολεμικές τους τακτικές», με τα προσωπικά τους οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα, να βάλλουν την ταφόπλακα στον τάφο τους, πριν ακόμα πεθάνουν!

«Μπήκαν οι λύκοι στο μαντρί»,

δημώδες άσμα που έλεγε ο Κολοκοτρώνης,

λίγο πριν μπει στη φυλακή

και όχι στην Ακαδημία!

ΑΚΑΔΗΜΙΑ

Συγκλονιστική η ιδέα για ανατροπή της κατεστημένης κινηματογραφικής ιδεολογίας. Υπάρχουν όμως μερικές δυσκολίες…

Θυμήθηκα μια εκπληκτική συνέντευξη που είχα κάνει πριν 30 χρόνια περίπου, στο φεστιβάλ του 1982, στη Θεσσαλονίκη (υπάρχει και σε εικόνα).

Μέσα στο πάθος μου για την ομορφιά του κινηματογράφου, ρώταγα αφελώς ένα ηλικιωμένο λαϊκό κύριο, στο λιμάνι, (αργότερα κατάλαβα γιατί είχε κόκκινη μύτη)…

–         Πηγαίνετε στο φεστιβάλ;

–         Βεβαίως κάθε μέρα.

–         Κάθε μέρα; (έκπληκτος)!

–         Κάθε μέρα αφού περνάμε υπέροχα!

–         Και βλέπετε όλες τις ταινίες;

–         Ποιες ταινίες;

–         Στο φεστιβάλ κινηματογράφου.

–         Όχι, στο φεστιβάλ του οίνου.

–         Που είναι το φεστιβάλ του οίνου.

–         Στην Ελβετία. Έχουμε Ακαδημία του οίνου και μαζεύονται απ’ όλα τα μέρη και δίνουμε και βραβεία.

–         Τι βραβεία;

–         Για το καλύτερο κρασί, το πιο γευστικό, με το πιο ωραίο χρώμα, το πιο διαφανές. Είμαι στην κριτική επιτροπή.

–         Καλά και πως πάτε στην Ελβετία, τόσο μακριά, με αεροπλάνο; (αφελής αθηναίος που δεν καταλαβαίνει τίποτα).

–         Καλά τι μακριά, εδώ πιο πάνω είναι η Νέα Ελβετία (και μου δείχνει με το χέρι του, δεξιά, που να ξέρω ότι είναι προάστιο της Θεσσαλονίκης)!

–         Ελάτε να γραφτείτε στην Ακαδημία του οίνου, θα περάσετε καλά!

Δεν μπορεί όλοι οι άνθρωποι της Ακαδημίας του Οίνου, να είναι ενωμένοι και να χαίρονται και οι άνθρωποι της Ακαδημίας του κινηματογράφου να είναι χωρισμένοι και να μισιούνται!

Κάτι ύποπτο συμβαίνει.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο πρώτος κανόνας της Ακαδημίας, θα έπρεπε να είναι  παιδαγωγικός – ανατρεπτικός (ΑΝΩΤΕΡΑ ΣΧΟΛΗ), να ορίσει την επαναστατικότητα του κινηματογράφου, την απέραντη ομορφιά του, την πρωτοπόρα αισθητική του σε σχέση με την κακομοιριά της σύγχρονης κοινωνίας…  και μετά ενωτικός, που σημαίνει θα πρέπει να είναι όλος

ο χώρος του θεάματος μέσα στην Ακαδημία και όχι με επιλεκτικούς περιορισμούς! Γιατί, για παράδειγμα, θα μπορούσα να βάλω θέμα ηθικής, όχι με την θρησκευτική έννοια, αλλά με την ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ με κεφαλαία! Τι δουλειά έχουν μέσα στην Ακαδημία, φασίστες, δοσίλογοι, αριβίστες, λαμόγια,  άνθρωποι που έχουν πουλήσει τη μάνα τους, έχουν εκμεταλλευτεί μέχρι κεραίας τους σκηνοθέτες, τους έχουν φάει λεφτά,  έχουν πουληθεί σε πολυεθνικές εταιρίες κι έχουν μετάσχει σε διαφημίσεις που αλλοιώνουν την κάθε έννοια ηθικής, υπηρέτες του κατεστημένου, δούλοι της τρέχουσας ιδεολογίας, που πολεμάνε με κάθε τρόπο (συνειδητά ή ασυνείδητα) τον ελληνικό κινηματογράφο!

{Όσοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και για να δούμε και ποιοι είναι, μπορεί να μου κάνουν αγωγή ή να με καλέσουν σε δημόσια μονομαχία με ότι όπλο θέλουν}! Αυτά τα λέω με στοιχεία που τα έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι και δεν μπορώ να καταλάβω πως οι υποτιθέμενοι ποιοτικοί καλλιτέχνες δεν κατάλαβαν τίποτα! Δεν μπορεί να παρασύρουμε τα νέα παιδιά, τους συναισθηματικά φορτισμένους σκηνοθέτες που είναι γεμάτοι όνειρα και ιδέες, με τα κατακάθια και τους πουλημένους μουρόχαυλους του ελληνικού κινηματογράφου!

Πως λοιπόν ο χώρος θα δεχτεί όλο αυτό το συνονθύλευμα να δίνει τα κρατικά βραβεία…. αν είναι δυνατόν… από το κακό στο χειρότερο!

Όλοι οι νόμοι γίναν

για να οργανωθεί η παρανομία!

Ο ΝΟΜΟΣ

Ποτέ καμιά τέχνη, στην παγκόσμια ιστορία, δεν έγινε με νόμους!

Οι νόμοι υπάρχουν και γίνονται για να τους εκμεταλλεύεται το σύστημα της εξουσίας και οι παρατρεχάμενοι δούλοι της που θέλουν να φάνε λεφτά!

Νόμος για τον κινηματογράφο υπάρχει εδώ και χρόνια και δεν λειτουργεί λόγω παρανομίας των καναλιών. Τα  δισεκατομμύρια που φάγανε τόσα χρόνια, δεν υπάρχουν πια, και τώρα που τα κανάλια «πνέουν τα λοίσθια»

θα υπογράψουν για τον οριστικό θάνατό τους; Υπολογίζεται από φίλους οικονομολόγους ότι το 1,50% των ακαθαρίστων εσόδων τους είναι πια σήμερα το 30 – 40% των καθαρών κερδών τους! Θα είχε μεγάλη πλάκα να τραβάγαμε στην άκρη την υπόθεση για τα αναδρομικά και βέβαια αν είμαστε σε άλλη χώρα θα τους είχαμε πάρει τις άδειες!

Και επειδή καμία πολιτική ηγεσία δεν μπόρεσε μέχρι τώρα να κάνει τίποτα, να βάλλει μια τάξη στην παρανομία των καναλιών και στους μεγαλοεκδότες, καλούμαστε εμείς να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα! Υπάρχουν εκπληκτικοί τρόποι να καταρρεύσει όλο το σύστημα της παρανομίας, αλλά χρειάζονται πραγματικοί ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ με κεφαλαία  και όχι αριβίστες… με ριβιβι!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ – ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Σε σχέση με τα σύγχρονα προβλήματα του πολιτισμού και αν αυτά βοηθάνε την ηρεμία της ψυχής μας, συνυπογράφω αυτά που είχαν πει ο Καζαντζάκης και ο Εμπειρίκος:

«στις κρίσιμες εποχές που ζούμε,

άμα δεν προστατέψεις το σπίτι σου, την αυλή σου, τις ρίζες σου,

το σώμα σου και την ψυχή σου,

έχεις χάσει τον εαυτό σου, την αλήθεια σου

και την ελευθερία σου».

Nα γιατί απέτυχε το Διεθνές φεστιβάλ και κατακρεουργήθηκε το ελληνικό…Ναι πολύ καλές είναι οι γαλλικές ταινίες, οι ιρακινές,

οι κορεάτικες, το ίδιο και η ισπανική ζωγραφική, η φλαμανδική,

η αμερικάνικη, η εγγλέζικη μουσική, η ιταλική, η γιαπωνέζικη,

το βραζιλιάνικο μυθιστόρημα, η γερμανική φιλοσοφία και πάει λέγοντας… ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ… αλλά ΕΣΥ τι κάνεις εδώ στην αυλή σου, που δεν έχεις χώμα να σπείρεις τις ιδέες σου, ουρανό ν’αναπνεύσεις το οξυγόνο σου, σχολεία να διαμορφώσεις το είναι σου… Νομίζω σήμερα το πρόβλημα του παγκόσμιου πολιτισμού αλλά ιδιαίτερα του ελληνικού είναι ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ!

«Όλα μαθαίνονται», έλεγε ο Πλάτων και αντί να ουρλιάζουμε από τη χαρά μας για το μοναδικό τόπο που ζούμε και να στήνουμε υποδομές για να «πετάξουν» τα παιδιά μας, να απογειωθούνε… να αναπνεύσουν…

μας πιάνει η γνωστή ξενομανία και μιμούμαστε ότι έρχεται από το Παρίσι και το Λονδίνο!

Έρχονται, λοιπόν οι ξένες ταινίες με τα εκατομμύρια παραγωγής και συναγωνίζονται τις κατακαημένες ελληνικές ταινίες, με ελάχιστα ευρώ από πίσω τους και ως είναι φυσικό, πάντα μα πάντα, παίρνουν  όλα τα βραβεία οι ξένες.

Και λες  θέ μου γιατί να τραβάμε κάθε χρόνο αυτό το μαρτύριο, τόσο γαλαντόμος  η ελληνική φιλοξενία, τα σωματεία και το  ΥΠ.ΠΟ, που μοιράζουν χιλιάδες ευρώ στους ξένους! Κι έτσι η καλλιτεχνική ομάδα που ακολουθεί τις ξένες ταινίες (2 με 3 άτομα) παίρνουν όλα τα λεφτά και φεύγουν χαρούμενοι στις χώρες τους, ενώ οι καημένοι οι έλληνες σκηνοθέτες  έρημοι και μόνοι πνίγουν τον πόνο τους στη μιζέρια.

«Είναι τόσο εύκολο» πιά να οργανώσεις ένα διεθνές φεστιβάλ, αν έχεις βέβαια λεφτά (στο internet βρίσκεις τα πάντα) αρκεί να καλέσεις 5 βεντέτες, να στρώσεις ένα κόκκινο χαλί, να φιλοξενήσεις δημοσιογράφους και δημιουργούς…και πάει λέγοντας. Αμ δε όμως!

Η αποτυχία είναι σίγουρη, όπως εδώ και χρόνια στο φραγκολεβαντίνικο διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης… Όταν δεν υπάρχει η αγάπη,

η τρυφερότητα, η συναδέλφωση αυτών που συμμετέχουν τότε καταντάμε ένα παράρτημα των αμερικάνικων φεστιβάλ των Κανών, του Βερολίνου και της Βενετίας (τα καλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ κατά το ΕΚΚ)!

Μην σαν κοροϊδεύουν. Αυτά τα φεστιβάλ είναι απόλυτα εξαρτώμενα από το αμερικάνικο κύκλωμα παραγωγής και εκμετάλλευσης, τα βραβεία είναι φτιαχτά και ελεγχόμενα και αν προκύψει κάτι θα είναι τυχαίο και σε παράλληλο υποβαθμισμένο πρόγραμμα (το άλλοθι της κατεστημένης κουλτούρας)!

Υπάρχουν στην Ελλάδα μερικά φεστιβάλ που πληρούν απόλυτα τον όρο της καλλιτεχνικής γιορτής και της συναδελφικής δημιουργίας. Είναι τα φεστιβάλ της Ολυμπίας, της Λάρισας, της Ρόδου, της Κω και της Χαλκίδας. Παρ’ ότι τα τέσσερα  πρώτα είναι διεθνή, δημιουργείται μια τέτοια δημιουργική συναδέλφωση, γιατί οργανώνονται κάθε μέρα συζητήσεις με τους δημιουργούς και μετέχει και η τοπική κοινωνία ώστε ξαφνικά νοιώθουμε τόση ευφορία που βρίσκουμε το νόημα της δημιουργίας! Κι όμως αυτά τα φεστιβάλ δεν επιχορηγούνται ούτε  από το ΥΠ.ΠΟ ούτε από το ΕΚΚ!

Νομίζω είναι ό,τι καλύτερο, που γίνεται πολιτιστικά στην Ελλάδα.

Υπήρχε και το εκπληκτικό φεστιβάλ στην Καλαμάτα που για την ιστορία το έφαγε με «νόμο» το Διεθνές. ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΤΡΟΠΗ!

Ένα παράδειγμα ασυνεννοησίας και ανοργανωσιάς του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ. Υπήρχε μια ταινία η «ΜΠΙΛΟΜΠΑ», που εγώ προσωπικά νομίζω ότι είναι από τις καλύτερες της τελευταίας δεκαετίας (το είπαν όλοι οι συνάδελφοι και το κοινό έμεινε άναυδο), με άψογο δουλεμένο σενάριο (πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα), απίθανοι ηθοποιοί, θέμα, σάτιρα της ΕΟΚικής παράνοιας και της ελληνικής καπατσοσύνης, και με φινάλε ΘΑΥΜΑ! Και ξαφνικά η ταινία πετάχτηκε-παίχτηκε νωρίς, δεν μετείχε στα διεθνή βραβεία, ενώ θα μπορούσε, η καημένη η Διευθύντρια δεν κατάλαβε τίποτα  και ο πρόεδρος του ΕΚΚ, εξαφανίστηκε και δεν ήταν στην προβολή λες και ντρεπόταν για το προϊόν που παρήγαγε ο ίδιος! Καλά είναι τρελοί όλοι. Δεν το πιστεύω. Σίγουρα δεν αγαπάνε το ελληνικό σινεμά!

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ

Τι είναι αυτό που συνδέει όλους τους ανθρώπους, όλες τις εποχές, σε όλους τους χώρους και όλους τους χρόνους… είναι η αυθεντικότητά μας, η αλήθεια μας κι ο πόνος μας. Και τα μόνα που ομορφαίνουν τη ζωή μας και δημιουργούν την αρμονία, είναι η αγάπη, η τέχνη και τα όνειρα, γιατί ο πολιτισμός είναι μνήμες και όλα τα μεγάλα ανάκτορα, οι εξουσίες, τα φεστιβάλ, οι πολιτικές, οι οικονομίες, «τα συστήματα» γίναν ερείπια, ενώ οι μνήμεςη αγάπη και η ομορφιά μένουν

Ο Όμηρος, ο Καζαντζάκης, ο Καβάφης, ο Βαμβακάρης, ο Δαμιανός… είναι ο πολιτισμός μας, γιατί ακριβώς επειδή ήταν βαθιά αυθεντικοί και ελληνικοί… είναι παγκόσμιοι!

Πότε θα το καταλάβουμε αυτό…

Κλασικό παράδειγμα επίφασης κουλτούρας και ψεύτικου εντυπωσιακού πολιτισμού, είναι το Μέγαρο Μουσικής.

Πέρα ότι είναι παράνομο από άκρου σε άκρον, είναι κακόγουστο, το πιο άσχημο κτήριο της Αθήνας, τεράστιοι χώροι, άδειοι, και τι παράγει; Υπάρχουν γύρω στα 2000 μόνιμοι πελάτες της υψηλής κοινωνίας που συντηρούν τις καθ’ όλα συντηρητικές εκδηλώσεις! Θα μπορούσε ένας φοιτητής από το Παγκράτι ή από την Κυψέλη να πάει στο Μέγαρο και να πάρει κάτι ουσιαστικά πολιτιστικό; Αχ κατακαημένη Ελλάδα, ότι έχει παράγει όλα αυτά τα χρόνια το Μέγαρο ούτε στο νυχάκι του Βαμβακάρη δεν φτάνουν, που πέθανε πάμφτωχος, γιατί ήταν έλληνας μοναδικός, αυθεντικός κι επομένως παγκόσμιος. Κάτι που δεν θα το καταλάβει ποτέ ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου!

Οι επιρροές είναι κάτι πολύ βασικό, το θέμα είναι πως τις αφομοιώνεις και τις διαμορφώνεις μέσα σου.

Είχα γράψει ένα κείμενο πριν πολλά χρόνια και το ολοκλήρωσα όταν γνώρισα το γνωστό σκηνοθέτη Κουστουρίτσα στην Καλαμάτα, γύρω στο 2000. Έλεγε, λοιπόν, ότι δεν είχε νοιώσει πιο όμορφα και πιο ελεύθερα, από καμιά άλλη ταινία, όσο στο ντοκιμαντέρ που είχε κάνει μόνος του με τη μπάντα του: «No smoking band».

Και να σκεφτείτε είχε κάνει όλες τις μεγάλες παραγωγές και το αριστούργημά του, το «UNDERGROUND»!

Έλεγε ότι το σινεμά αρχίζει τώρα, που η συνθετική – ποιητική λειτουργία της σκέψης μας, μπορεί και καταγράφεται με τις ψηφιακές κάμερες, τις κάμερες «στυλό»!

Έβγαλα, λοιπόν τώρα, τους δύσκολους καιρούς της «ομίχλης»,  από τα συρτάρια μου, «το Μανιφέστο», για να το δουν τα νέα παιδιά και μήπως πάρουν κάτι, γιατί στην εποχή μου (που τα «εγώ» ήταν πολύπλοκα) κανείς δεν έδινε σημασία…Νοιώθω ότι όλες τις ταινίες που έχω κάνει τελευταία, αλλά και τις «Σφαίρες» συνειδητά ή ασυνείδητα, τις στήριζα στη φιλοσοφία της αυθεντικότητας και της αλήθειας… που περιγράφω πάρα κάτω…

ΓΝΩΣΤΟ-ΠΟΙΗΣΗ (ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ) {1}

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

Πιστεύω απόλυτα ότι μπορώ να κάνω ένα ανεξάρτητο, αυθεντικό,

ποιητικό, φιλοσοφικό, ανθρώπινο και αληθινό κινηματογράφο.

Πιστεύω ότι μπορώ να «γράφω»- κινηματο-γραφώ ποιήματα, δοκίμια,

συγκεκριμένες και αφηρημένες σκέψεις.

Πιστεύω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι ονειρευόμουνα

και ότι ονειρεύομαι, μέσα από τον κινηματογράφο.

Ανεξάρτητος, μόνος, αυτόνομος,

με μιά ψηφιακή μηχανή, γυρίσματα σε φυσικούς χώρους,

με φυσικό φωτισμό και ήχο, με ανθρώπους και πράγματα ζωντανά

που να καίνε, να πονάνε και ν’ αγαπάνε, με μόνο σκοπό την αλήθεια

και την αρμονία της ψυχής μας και του σύμπαντος κόσμου.

Κάμερα στυλό του Αστρύκ, κινηματογράφος αλήθεια του Βερτώφ,

με οδηγό τη σκέψη και την ψυχή μου

και όχι το αναπαραστατικό σενάριο,

σαν προέκταση του μυθιστορήματος, με αρχή, μέση και τέλος,

την κατάντια του κινηματογράφου και του πολιτισμού.

Το θέαμα (το «εντυπωσιακό» στήσιμο, η «καλή» σκηνοθεσία,

το «καλό» σκηνικό, οι «άψογοι» ηθοποιοί, το «γρήγορο» μοντάζ

και τέλος το «καλό» σενάριο με το «σωστό» ιδεολογικό μήνυμα)

λειτούργησε και λειτουργεί ιμπεριαλιστικά (κατακτητικά)

και μόνο για εμπορικούς λόγους (καμιά σχέση με την αλήθεια).

Η αναπαράσταση-μίμηση, το θέαμα, άρχισε και τελείωσε στον Όμηρο.

Όλα τα άλλα, μέχρι σήμερα, είναι επαναλήψεις.

Πιστεύω ότι μπορώ να κάνω ένα αληθινό κινηματογράφο,

με αυτούς που αγαπώ και μ’ αυτούς που μ’ αγαπάνε,

με ότι ρυθμό θέλω, συστηματικά, γρήγορα, αλλά με ηρεμία,

όπως όταν γράφεις ένα ποίημα,

όπως όταν τραγουδάς ένα αγαπημένο τραγούδι,

όπως όταν αναπνέεις, όπως όταν αγαπάς, όπως όταν ζεις,

δηλαδή όπως ΠΑΝΤΑ.

«Τα μυστικά του σινεμά είναι σαν της ποιήσεως την μαγεία,

είναι σαν ποταμός που ρέει… εικών εικών και άλλες εικόνες» (2).

Έτσι λειτουργεί το μυαλό μας, μοντάζ (σύνθεση) εικόνων,

σκέψεων, λέξεων, συναισθημάτων και πάει λέγοντας…

«σαν της ποιήσεως τη μαγεία».

«Τα μυστικά του σινεμά δεν είναι στο νόημα,

μα στην αλήθεια που έχουν» (3).

Το σινεμά είναι ακόμα στην αρχή του.

Η χρυσή εποχή αρχίζει τώρα…

που μπορεί κανείς να γυρίζει ταινίες όπως γράφει ποιήματα.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΑΛΗΘΕΙΑ.

___________________________________________________________

Τους καιρούς της παγκόσμιας εξαπάτησης,

το να λες την αλήθεια είναι επαναστατική πράξη.

ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

ΑΞΙΩΜΑ (ΔΟΓΜΑ) {4}: ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΡΧΗ-ΑΛΗΘΕΙΑ

«ΓΕΛΑΝΑΜΑΔΕΙΝΚΑΙΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ» {5} ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

  1. Τρελάθηκα όταν ανακάλυψα ότι η απίθανη ελληνική λέξη ΓΝΩΣΤΟ-ΠΟΙΗΣΗ, που περιλαμβάνει τη ΓΝΩΣΗ και την ΠΟΙΗΣΗ, μεταφράστηκε στα γερμανικά ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ… Α! ρε ακομπλεξάριστοι γερμανόφωνοι αριστεροί μεταφραστές!
  2. 3. Ανδρέας Εμπειρίκος,  63. Κινηματογράφος,  «Αι γενεαί πάσαι,

ή σήμερον ως αύριον και ως χθες», Άγρα.

  1. Το ίδιο ισχύει και για τη λέξη ΑΞΙΩΜΑ που την πήραν οι Δανοί κινηματογραφιστές και την κάνανε ΔΟΓΜΑ!
  2. 5. «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΣ ΜΑΖΙ»…

ο Δημόκριτος «έκλαιγε και γέλαγε μαζί και συνέχεια… για τα

συμβαίνοντα στην πολιτεία των Αβδήρων… κατά τον

Ιπποκράτη».

___________________________________________________________

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟ)

(Μέσα από την εμπειρία και τη γνώση των περασμένων ετών,

πιστεύω ότι τα πολύπλοκα προβλήματα γίνονται απλά)!

  1. Σύσταση Κινηματογραφικής Γνωμοδοτικής Επιτροπής

(ΚΙΝΗ.Γ.Ε) (9 μέλη), που θα ασχολείται με όλα τα θέματα

του κινηματογράφου. (Άνθρωποι που ξέρουν και αγαπάνε τον

κινηματογράφο)!

  1. Επαναφορά της Ενισχυόμενης και Προστατευόμενης ταινίας.

Κάθε χρόνο παράγονται 20 με 30 ταινίες. Ενίσχυση από 50.000 έως 100.000 ευρώ, όπως στους επιχορηγούμενους θεατρικούς θιάσους, που στο κάτω κάτω είναι τα χρωστούμενα της κάθε ταινίας. Αποκλεισμός, δια ροπάλου, των ψεύτικων εμπορικών ταινιών των μούλτιπλεξ!

  1. Κατάργηση των ψεύτικων Κρατικών βραβείων.

Όλα τα βραβεία από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα ήταν φτιαχτά.

Είναι η εγωπαθολογική κακομοιριά του ανθρώπου και του συστήματος της εξουσίας, να «ορίζει» ποιος είναι ο καλύτερος!

Θα ήταν αδιανόητο στη φύση (θα γέλαγε και το παρδαλό κατσίκι)

να κάνανε διαγωνισμό τα ζώα… αν η πεταλούδα είναι καλύτερη

από το λιοντάρι; Γι’αυτό και οι κυβερνήσεις δίνουν παράσημα για

κάθε ανδραγαθία! Εφ’ όσον, λοιπόν τα βραβεία ήτανε, είναι και

θα είναι φτιαχτά και εφ’ όσον αυτό το γεγονός το παραδέχονται

όλοι, προτείνουμε να έρθουν όλοι οι μέχρι τώρα βραβευμένοι να

καταθέσουν τα φτιαχτά βραβεία τους (έτσι κι αλλιώς τα λεφτά που

χρειαζόντουσαν τα πήρανε) στο Μουσείο Ελληνικού

Κινηματογράφου, για να τα βλέπουν οι επερχόμενες γενιές, όπως

βλέπουν τις οβίδες και τα ξίφη των περασμένων νικηφόρων

ελληνικών πολέμων στο Πολεμικό Μουσείο!

Προτείνει, λοιπόν, η Ακαδημία να δίνουν οι βραβευμένοι τα ΝΕΑ

Κρατικά βραβεία… θέ μου κανείς δεν καταλαβαίνει από τα

συνεχόμενα ψέματα και τις συνεχείς αντιφάσεις!

Αν θέλουμε λοιπόν, οπωσδήποτε βραβεία, πρέπει, τουλάχιστον

να γίνει κατοχύρωση της αξιοπιστίας τους μέσα στο Ελληνικό

φεστιβάλ κινηματογράφου. Κι έτσι θα ξαναενισχυθεί ο θεσμός του

φεστιβάλ και  τα βραβεία ποιότητας θα καθορίζουν και θα

ενισχύουν τη μεγάλη γιορτή του ελληνικού κινηματογράφου.

Προβολή όλων των ταινιών της χρονιάς στο κοινό (προαιρετικά και όποιος θέλει). Το φεστιβάλ μπορεί να μεταφερθεί το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη (όπως παλιά), για πολλούς λόγους. Καλύτερος καιρός και η προσέλευση του κόσμου θα είναι πιο ευχάριστη. Αρχή της σαιζόν και από τον επόμενο μήνα τον Οκτώβρη  μπορεί να προγραμματίζονται οι ταινίες για την προβολή τους στους κινηματογράφους.

Η χρονιά θα περιλαμβάνει τις ταινίες παραγωγής από Σεπτέμβρη σε Σεπτέμβρη κάθε χρόνου. (Το φεστιβάλ μπορεί να γίνει και Γενάρη, αν όλοι έχουν συντηρητική αντίληψη πάνω  στην έννοια της αρχής του χρόνου, οι αρχαίοι πάντως είχαν αρχή του χρόνου το Σεπτέμβρη και κάτι ξέρανε)!

Tα βραβεία δεν είναι χρηματικά αλλά αισθητικά.

Η εμπειρία των προηγούμενων χρόνων και όλων των σοβαρών

φεστιβάλ, λέει ότι η προβολή γίνεται μπροστά στο κοινό σε

κατάμεστη αίθουσα, όπου η τελετουργία του κινηματογράφου

επιτελείται σωστά – μυσταγωγικά, με παρούσα την 9 μελή κριτική

επιτροπή.(Άνθρωποι που ξέρουν και αγαπάνε τον κινηματογράφο)!

Η κριτική επιτροπή δίνει τα βραβεία μπροστά στο κοινό και

τεκμηριώνει με αναλυτικό σκεπτικό την κάθε βράβευση.

Οι προβολές γίνονται σε ώρες, όπως παλιά στο ελληνικό φεστιβάλ,

που μπορεί να δει κάποιος  2 και 3 ταινίες, δηλαδή από τις 7 – 8 η ώρα το απόγευμα, έως τις 12 – 1 το βράδυ. Τόσο πολύ σκέψη θέλει για να γίνει ένας ανθρώπινος προγραμματισμός!

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας που θα γίνεται η προβολή και από τις 12 έως τις 2 το μεσημέρι, θα γίνονται οι συνεντεύξεις των συντελεστών των ταινιών που παίζονται το βράδυ.

Θα προβάλλεται το τρέιλερ και ότι άλλο θέλουν οι συντελεστές.

Κατάργηση των δημοσιογραφικών προβολών γιατί ξέρουμε πολύ καλά τη διαστρέβλωση που παθαίνει κάποιος όταν βλέπει την ταινία σε άδεια αίθουσα ή σε DVD..

Όλοι λοιπόν, μαζί  στην αίθουσα, για την πραγματική πρώτη προβολή της ταινίας σε κοινό, συντελεστές, κριτική επιτροπή

και δημοσιογράφους! Κι έτσι γίνεται η θέαση και η αποθέωση!

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

  1. «Αγαπάς ατέλειωτα αυτό που παράγεις κινηματογραφικά,

γιατί ότι και να σου λένε όλοι οι άλλοι…

και η χειρότερη ταινία έχει ένα καλό πλάνο» ΜΠΟΥΝΟΥΕΛ

  1. Κάνεις αυτό που θέλεις.
  2. Με επιμονή μέχρι τέλος.
  3. Με αποφασιστικότητα, αφού προηγουμένως όμως, έχεις περάσει από το Μαντείο των Δελφών κι έχεις αναλύσει την ταμπέλα της εισόδου, του Χείλωνα του Λακεδαιμόνιου: «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ»!
  4. Πιστεύεις στον εαυτό σου γιατί είσαι το πιο πρωτότυπο και μοναδικό ον του σύμπαντος.
  5. Λειτουργείς ποιητικά με πάθος και συναίσθημα για το κάθε τι

και όχι αναπαραστατικά όπως όλα ο ψεύτικος πολιτισμός!

  1. Μην περιμένεις καλά λόγια από κανένα, ούτε βραβεία (έτσι κι

αλλιώς όλα είναι φτιαχτά)!

  1. Μην περιμένεις λεφτά από πουθενά (ούτε από τους παραγωγούς,

ούτε από τους διανομείς)!

  1. Ότι κάνεις… το κάνεις με πάθος, με αγάπη και έρωτα και βγάζεις

την αυθεντικότητά σου και τη μοναδικότητά σου γιατί ήρθες

σ’αυτόν κόσμο για να κάνεις κάτι διαφορετικό και όχι να μοιάζεις

με όλους τους άλλους!

  1. Κρατάς καλά το συναίσθημά σου και το λογικό σου τώρα που όλοι γύρω σου τα έχουν χαμένα. Αντέχεις σε όλα και αντιστέκεσαι σε όλα ακόμα και σε μένα που σου γράφω.

Αγαπάς ατέλειωτα το κάθε τι με πάθος ερωτικό, γιατί είναι το

μοναδικό κριτήριο της ευτυχίας και της ΑΡΜΟΝΙΑΣ σου!

ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2010                                                    ΦΙΛΙΚΑ… ΕΡωΣΑ ΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ

πρώην ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΥΡΑΣ

Advertisements

One response to “ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: